نفر به نفر

نفر به نفر

یک نفر در خشکی ها غرق میشود

یک نفر ناله سر می دهد

ده نفر فریاد می دوانند

مرگ ها رنگین اند

و سیاهی غرقِ مطلق

آنگاه که همه دلگیرند عکس ماه دیگر نمی افتد در آب

آبی هم جریان نمی یابد از رنگ

ما همه محتاجِ یک تکه نگاهیم

و چه محتاجانه می نگریم

و چه محتاجانه می اندیشیم

نه تبر داریم نه پتو

حتی نگاهمان به سراب ها هم ختم نمی شود

حتی نگاهمان به سراب ها هم بسنده نمی کند

چه دور دست های سرابی

نظر ،....نظر

به نظرم هیچ چیز بد تر از فریاد نیست

من پشت به قبله نمی نویسم اما نشستنم بر یاد نیست

حافظ هم رفت تا ته کوچه ی شک، تنها و بازگشت

و چه خوب است زمین گرد و مردمان باز می گردند بهم

ما که سرخی صورتمان بیشتر از سبزی باغچه مان است

نمیفهمم چرا نمیگویند صدای اسب عین خلق الله جاری ست

شعر و نقاشی ماه را نگاه نکن

شعر و نقاشی ماه را نگاه نکن

ارمغان فکر عمیقی دگر از پاره ی خود  پهنه ی آسمان را رنگین کمان خواهد گفت
ماهی و ماهتابی پرده ی جان فشنی در دل شب خواهد گفت
گر پرستو سخنی تازه و پرحاشیه آورد به چمن
گل گیسو پری از گرد جهان  نیکو بر آیین دل خود خواهد گفت
شادی و سروری همه گرداگرد نخود  محض خنده به بی شاخی و بت خواهد گفت

کس ندانست پارچه ی شوفرباشی پیدا نیست
این همه وسوسه و نقل و نبات پایدار نیست

همه از فکر او گویند که چرا پا به مجلسی نگذاشت
ماه از گویش او سر به حیاطی نگذاشت
دل زرد ما هم شعری به جایی نگذاشت

کس ندانست ماه را از او بگیری دردسر خواهد شد
این همه سوزش غرب سر به فلک خواهد شد
ماه از رویش موی شقایق آسی خواهد شد

ماه بالای سرت پنهان نیست
ماه در چشمانت بی جان نیست
ماه در دامن شب می ماند
ماه هم فکر جهان می خواند

دوباره میسازمت وطن

دوباره می سازمت وطن /شعرى از سیمین بهبهانی

دوباره می سازمت وطن! اگرچه با خشت جان خویش


ستون به سقف تو می زنم اگرچه با استخوان خویش

دوباره می بویم از تو گل به میل نسل جوان تو

دوباره می شویم از تو خون به سیل اشک روان خویش

دوباره یک روز روشنا، سیاهی از خانه می رود

به شعر خود رنگ می زنم ز آبی آسمان خویش

اگرچه صد ساله مرده ام به گور خود خواهم ایستاد

که بر درم قلب اهرمن، ز نعره آن چنان خویش

کسی که عظم رمیم را انشاکند به لطف

چو کوه می بخشدم شکوه به عرصه امتحان خویش

اگرچه پیرم ولی هنوز مجال تعلیم اگر بود

جوانی آغاز می کنم کنار نوباوگان خویش

حدیث حب الوطن ز شوق، بدان روش ساز می کنم

که جان شود هر کلام دل، چو برگشایم دهان خویش

هنوز در سینه آتشی به جاست کز تاب شعله اش

گمان ندارم به کاهشی، ز گرمی دودمان خویش

دوباره می بخشیم توان، اگرچه شعرم به خون نشست

دوباره می سازمت به جان، اگرچه بیش از توان خویش

خمینی دجال

نمیدانم وطن خون بهای کشتن که بود                                    یا که تاوان باختن قمار که بود

جامه دریدند بهر روزگار خوب، اما چه شد؟                           این همه شور و بلوا برای آمدن که بود

بختکی و بود خراب شد بر سرمان                                       بزرگان را به تیر بستن،برای آزادی که بود

ابلهان را مغزشان یاری نکرد!                                           عکس دیو در ماه دیدن ،از خرافات که بود

گفت میخواهم باعث آزادی مردم شوم                                    مغز ها را درون قفس کردن،به فرمان که بود

ننوشید جام زهرآلود،آن پیر چموش                                       این همه شهادت واسارت،از سر خودخواهی که بود

بسان برق گذشت واز یادمان برفت                                       هزاران نوجوان سر دار، از ترس که بود

بد به حال آنان که هنوز نفهمیدند                                           ساخت پالان از جنس طلا،برای خر کردن که بود

دردم از نادانیست که سنگی انداخت به چاه                              تولید این همه جانی،برای سپر جان که بود

میهنم را آن بی خرد آشوب کرد                                            آن عمامه سر بی احساس،دست نشانده که بود

کاش میدانست که این خاک ابهت دارد                                    تن فروشی ناموس وطن از بی غیرتی که بود

جنون داشت آن قوم که اصالت نداشت                                    تخریب تاریخ وطن، برای بزرگ کردن که بود

هیچ گاه نپذیرفتیم دست درازی اجانب را                                 این تیر فرو رفته در سینه از کمان که بود

غرق خون است دل این سرزمین                                          این قصیده ویرانی از سروده های که بود

حرمتی داشت نام این گلستان کهن                                         به خاک سیاه نشستن وطن،آه ونفرین که بود
                                                                                         
                                                                                                                 شعر از :ابوالفضل پرویزی

اسارت ایرانیان

سالهاست که ایرانیان در اسارت اند                این مردم به دام افتاده دچار محنت اند

میریزند خون جوانان همچو شیر                      ازبس که داروغه و حاکم زالو صفت اند

آن کسانی که به عدالت  برخواستند                   یا شکنجه یا که اعدام یا پناهنده غربت اند

قطع انگشت بود سزای تخم مرغ دزدی             اختلاس و زمین خواری از برکات این دولت اند

مستی و مستانگی آرد خسارت بر بدن               چون که حاکم نگران است سزاوار ضربت اند

حاصل یک عمر تلاش و کار شده بدبختی           زیرا اقتصاددانان همه بی لیاقت اند

موسیقی،کنسرت، رقص حرام اندر حرام            از دید عالمان دین خطر برای ولایت اند    

 نفت در جیب سپاه و حق مردم برای ژن خوب     فقر سهم مردم و در صف سهام عدالت اند

شستشوی مغزی و تحریک جوانان برای جنگ     از هنرهای مداحان بی شرافت اند

دزدی ،اسیدپاشی، فتح دیوار سفارت                   همه از افتخارات این حکومت بی کفایت اند

تجاوز امری الهی ست باخواندن یک صیغه             از دیدگاه جهان آنان نماد شهوت اند

حق حیات نیست عاید هر انسان                          کین قاتلان بی رحم ناقضان حقوق بشریت اند

چند دهه ظلم وجنایت بس نیست؟                         این همه آوارگی حاصل افکار غلط اند

ریش و پشم نیست هرگز،نماد برتری                    گر چنین باشد بزها نشان آدمیت اند

این نصیحت بشنو از من هموطن                         مشو رهرو این ولایت،که درگیر حماقت اند

                                                                                                شعر از:      ابوالفضل پرویزی