استمرار حبس زینب جلالیان در سلول انفرادی در زندان کرمان

۱۹ شهریور,۱۳۹۹

زینب جلالیان در سلول انفرادی در کرمان همچنان در زیر فشار و در بدترین شرایط قرار دارد. این زندانی محکوم به حبس ابد از تاریخ ۵ تیر۹۹ از قرنطینه زندان قرچک ورامین به زندان مرکزی کرمان منتقل شد و تا این لحظه همچنان در سلول انفرادی تحت بدترین شرایط نگهداری میشود.

به گزارش کانون حقوق بشری نه به زندان – نه به اعدام به نقل از شبکه حقوق بشر کردستان، ۱۹شهریور ۹۹، زندانی سیاسی محکوم به حبس ابد زینب جلالیان در یک تماس تلفنی با خانواده اش از استمرار حبس در سلول انفرادی در زندان کرمان تحت سخت ترین شرایط خبر داد. وی در این تماس گفت که مسئولین زندان کرمان به وی وعده داده اند در صورتیکه وی هزینه انتقال را به صورت شخصی پرداخت کند، او را به زندان خوی بازخواهند گرداند. اما با این وجود تا کنون هیچ اقدام عملی در اینرابطه صورت نگرفته است.

در این گزارش همچنین آمده است: زینب جلالیان هر چند هفته یکبار به صورت کوتاه و با حضور ماموران حفاظت زندان امکان تماس تلفنی با خانواده اش را پیدا میکند. او در این تماس ها حق حرف زدن به زبان کردی را ندارد و باید با مادر و پدرش که فارسی را به سختی متوجه میشوند به زبان فارسی صحبت کند!

زینب جلالیان در حالی در سلول انفرادی در زندان کرمان نگهداری میشود که پیش از انتقالش به زندان کرمان در زندان قرچک ورامین به کرونا مبتلا شده بود و حالش بشدت وخیم بود. همچنین در تاریخ ۳۱ خرداد با درخواست بازگشت به زندان خوی و یا زندان اوین دست به اعتصاب غذا زده بود. ماموران اطلاعات این زندانی سیاسی مقاوم را در تاریخ ۵ تیر از بند قرنطینه زندان قرچک با همان حال بد به زندان کرمان منتقل کردند.

خانواده این زندانی که در ماکو بسر میبرند امکان ملاقات با فرزند خود را ندارند چرا که فاصله کرمان تا ماکو چند هزار کیلومتر است.

زینب جلالیان، متولد سال ۱۳۶۱ در روستای «دیم قشلاق» شهرستان ماکو در استان آذربایجان غربی است. او اسفند ماه ۱۳۸۶ در کرمانشاه بازداشت شد و پس از ماهها نگهداری در سلول انفرادی اداره اطلاعات این شهر و تحمل شکنجه‌های شدید جسمی و روحی، توسط دادگاه انقلاب اسلامی به اتهام «اقدام علیه امنیت ملی» و «محاربه» به اعدام محکوم شد. این حکم پس از تایید در دادگاه تجدیدنظر در سال ۱۳۹۰ با یک درجه تخفیف به حبس ابد تبدیل شد و پس از آن زینب به زندان خوی در استان آذربایجان غربی انتقال یافت. وی طی این سال‌ها در زندان به بیماری‌های متعددی از جمله اختلال در بینایی، ناخنک چشم و برفک دهان مبتلا شده است.

پیشتر و در گزارشی دنیز جلالیان خواهر این زندانی سیاسی گفته بود: « زینب جلالیان از حضور دو بازجو امنیتی در کنار خود خبر داده و گفته که حق صحبت کردن به زبان کردی را ندارد و وی را مجبور به صحبت به زبان فارسی کرده‌اند» دنیز همچنین گفته بود: «زینب جلالیان در حالی که صدای وی به شدت گرفته بود و مرتبا سرفه می‌کرد، گفته است که بازجویان امنیتی دلیل این تبعید وی را ارسال اخبار زندان به نهادهای حقوق بشری و نوشتن نامه‌های سرگشاده اعلام کرده‌اند»

شایان یادآوری است که ماموران اطلاعات تلاش زیادی برای خریدن و به ندامت کشاندن این زندانی سیاسی کرده و می کنند در آخرین گزراش در این رابطه خانواده جلالیان اظهار داشته که در طول مدتی که زینب جلالیان در قرچک ورامین زندانی بوده، دو نفر که خود را «وکلای حقوق بشری» معرفی کرده اند با خانم جلالیان ملاقاتی داشته و از وی خواسته اند تا برای بهبود وضع خود با نهادهای امنیتی همکاری کند. زینب جلالیان اما به خانواده خود گفته بود که بدلیل عدم اعتماد به این افراد، از ادامه گفت و گو و صحبت با آنها وطرح خواسته هایش خودداری کرده است.

این زندانی سیاسی مقاوم پیشتر نیز بارها و بارها درخواستهای ماموران وزارت اطلاعات را برای انجام مصاحبه و ندامت رد کرده و اگر چه فشارهای بسیار زیادی از جمله شکنجه و محرومیت از درمان و احتمال از دست دادن بینایی چشمانش را تحمل میکند اما حاضر به همکاری با وزارت اطلاعات و دیکتاتوری جمهوری اسلامی نشده است.

از جمله اینکه وزارت اطلاعات شرط فرستادن زینب جلالیان به بیمارستان برای درمان را مصاحبه تلویزیونی اعلام کرده است و این زندانی سیاسی از انجام اینکار نیز امتناع کرده و به همین دلیل علیرغم تایید پزشکان در مورد ضرورت درمان، وی از این حق محروم میباشد.

زینب جلالیان نوشته است: «ای ستمگران، نظاره‌گر بودید و هستید، دیدید نمی‌شود با قتل‌عام، شکنجه و زندانی کردن ما زنان، جلوی حق خواهی ما را بگیرید. وقتی یک زن جوهرش با آزادی سرشته شده باشد، هیچ ظلم و زوری نمی‌تواند او را به زانو در بیاورد.

من زمانی به این حقیقت پی‌بردم که در چنگال ستمگران جمهوری اسلامی بودم. لباسهای مرا بر روی تنم پاره کردند، چشم‌هایم را بستند، دست و پایم را با زنجیر به تخت آهنی بستند و شکنجه وحشتناک مرا شروع کردند. باور کنید هر وقت ستمگران، ظلم و شکنجه را بر من بیشتر می‌کنند، من جسورتر و مقاوم‌تر می‌شوم.».

سازمان عفو بین‌الملل با انتشار بیانیه‌ای در اسفند۹۸ از مقامات حکومتی ایران خواست که زندانی سیاسی زینب جلالیان را آزاد کنند و به ۱۲ سال حبس ناعادلانه وی پایان دهند.​